25 جولای امسال، اولین کودک به دنیا آمده توسط روش IVF یعنی لوئیس جوی برون، 40 ساله می شود. بدین ترتیب از زمان ظهور روش IVF برای درمان ناباروری در انسان 40 سال می گذرد. این روش یکی از توانمند ترین روش ها و پر استفاده ترین روش ها تبدیل شد و بعد از 40 سال و پیشرفت گسترده در علوم زیست شناسی تولید مثل همچنان شاهد این هستیم که روش IVF برای درمان ناباروری به صورت گسترده مورد استفاده قرار میگیرد و روز به روز بر توانمندی این روش افزوده شده است. 

روش درمانی IVF در طی این سالها توانسته علاوه بر اینکه زوج های نابارور را به باروری برساند، بلکه از رخداد بسیاری از بیماری های ژنتیکی موروژی جلوگیری کند. همچنین وجود چنین روشی باعث شده بیماران سرطانی بدون نگرانی از ناباروری از روش های درمانی مختص بیماری خود استفاده کنند در حالی که پیش از انجام شیمی درمانی سلول های اسپرم یا تخمک خود را جهت باروری در مراکز IVF ذخیره سازی نموده اند.

با افزایش نرخ ناباروری که حاصل تغییر سبک زندگی مردم در سراسر جهان است، روش های کمک درمانی و درمانی ناباروری از جمله IVF و کلینیک های مربوط به این روش ها در جهان رو به گسترش بوده و بازده این روش هر روزه رو به بهبود است. 

البته همواره پیشنهاد مرکز باروری و ناباروری پیام به تمامی هموطنان عزیز،  اصلاح سبک زندگی از جمله تغذیه، ورزش، دوری از استرس و اقدام به ازدواج و بارداری در سنین مناسب و در نتیجه باروری به صورت طبیعی می باشد.

یک محقق ایرانی توانسته است روش جدیدی را برای تکثیر سلول های بنیادی اسپرماتوگونیایی انسانی مشتق از بیوپسی های کوچک بیضه ای ارائه کند که به موجب آن می توان تعداد سلول کافی برای پیوند موفقیت آمیز در شرایط آزمایشگاهی در اختیار داشت. این سلول ها می توانند به حفظ باروری پسران نابالغی که از سرطان رنج می برند کمک کنند.

به گزارش بنیان به نقل ازstem-cell-news، این مطالعه که با همکاری دانشگاه آمستردام هلند انجام شده است، برای اولین بار در جهان ارائه شده است. دکتر هومن صدری اردکانی در گفت و گو با ایسنا گفته است که پسران جوانی که با شیمی درمانی دوز بالا تیمار می شوند، اغلب زمانی که به سن بلوغ می رسند به ناباروری مواجه می شوند، حفاظت انجمادی بافت بیضه ای قبل از شیمی درمانی و پیوند اتولوگ سلول های بنیادی اسپرماتوگونیایی در مراحل بعدی تر، از لحاظ تئوری می تواند اجازه احیا باروری را بدهد. در این مطالعه، آن ها سلول های بیضه ای را جداسازی کرده و در محیط کشت کامل شده با StemPro کشت داده شدند. کلاستر سلول های بنیادی خط زایایی که از این سلول ها بوجود آمد روی ظروف پوشیده شده با لامینین جفتی و در همان محیط کشت، کشت داده شدند. حضور اسپرماتوگونی ها از طریق تعیین مارکرها بوسیله RT-PCR و ایمونوفلورسنس به اثبات رسید. برای تست سلول های بنیادی اسپرماتوگونیایی دارای عملکرد در کشت، زنو پیوند این سلول ها به موش هایی که سیستم ایمنی شان سرکوب شده بود صورت گرفت و مشاهده شد که این سلول های بنیادی اسپرماتوگونیایی انسانی مهاجرت کردند. تعداد سلول های بنیادی اسپرماتوگونیایی ظرف مدت 19 روز، به میزان 53 برابر در کشت سلول بیضه ای افزایش یافت،  این میزان در کشت سلول های بنیادی خط زایا در 64 روز، 18450  برابر بود.

پیوند رحم
ظرف سه سال گذشته، از سپتامبر 2014، هشت کودک در دنیا متولد شده اند که مادر آن ها بعد از پیوند رحمی توانایی بچه دار شدن شان را بازیابی کرده بودند.

بسیاری از مواد شیمیایی فیلتر کننده اشعه ماورای بنفش که به طور معمول در کرم های ضد آفتاب استفاده می شوند با عملکرد سلول های اسپرم انسانی تداخل ایجاد می کنند و برخی از اثرات هورمون زنانه پروژسترون را تقلید می کنند. چنین مطالعاتی می تواند توجیه کند که چرا کسری از ناباروری ها قابل توجیه نیستند.

به گزارش بنیان به نقل ازmedicalxpress، اگرچه هدف از استفاده از مواد شیمیایی فیلتر کننده UV کاهش مقدار اشعه فرابنفشی است که به پوست می رسد اما برخی از این فیلترها سریعا جذب پوست می شوند و می توان آن ها را در نمونه های خونی و ادراری تشخیص داد. در مطالعه ای که بوسیله محققین دانشگاه کپنهاگ صورت گرفته است، آن ها اثرات 29 مورد از 31 فیلتر UV‌به کار رفته در ضد آفتاب های آمریکایی و اروپایی را روی سلول های اسپرم انسانی گرفته شده از نمونه های تازه منی چند نفر اهدا کننده داوطلب مورد ارزیابی قرار دادند. هم چنین آن ها سیگنالینگ کلسیم که ناشی از تغییرات یون کلسیم در سلول اسپرم است را نیز مورد ارزیابی قرار دادند. ورود و خروج یون های کلسیم از طریق یون های کلسیمی به درون اسپرم نقش مهمی در عملکرد و حرکت های اسپرمی دارد. یکی از این کانال های کلسیمی مختص اسپرم، CatSper نام دارد که برای باروری مردان ضروری است. این کانال گیرنده اصلی اسپرم برای پروژسترون است که هورمون جذب کننده سلول های اسپرمی انسان است. اتصال پروژسترون به CatSper منجر به ورود موقت یون های کلسیمی به درون اسپرم می شود و چندین عملکرد اسپرمی که برای لقاح ضروری هستند را تنظیم می کند. اما محققین نشان داده اند که 13 مورد(45 درصد) از این فیلترهای UV، ورود یون کلسیم به اسپرم را القا می کنند و در نتیجه با عملکرد سلول اسپرمی طبیعی تداخل ایجاد می کنند. این اثر در دوزهای بسیار پایین این مواد(که حتی در نمونه های خون یا اسپرم) نیز قابل تشخیص نیست مشاهده می شود. نتایج نشان می دهد که 9 مورد از این 13 مورد، به طور مستقیم روی CatSper اثر می کننند و اثرات پروژسترون را شبیه سازی می کنند. با توجه به آن چه گفته شد به نظر می رسد که این مواد فیلتر کننده UV‌موجود در ضد آفتاب ها، مختل کننده های اندوکرینی هستند و می توانند عملکرد اسپرمی را مختل کنند و در نتیجه منجر به ناباروری شوند.

اسپرم انسان
محققین در انستیتو فرانسیس کریک با همکاری محققین دانشگاه کیوتو، تکنیکی را در موش تست کرده اند که می تواند منجر به درمان نوعی ناباروری ژنتیکی در انسان شود. در این مطالعه آن ها توانسته اند با استفاده از سلول های بنیادی مشتق از فیبروبلاستی که به سلول های اسپرم بالغ تبدیل شده بوند، از موش های نر نابارور، نوزادان سالمی را تولید کنند.

سلول های بنیادی تخمدان خانم هایی که در سن تولید مثل قرار دارند می توانند به سلول هایی تبدیل شوند که مشابه اووسیت های بالغ هستند و این نشان می دهد که خانم ها می توانند تخمک هایی بیش از آن چه که با آن متولد می شوند تولید کنند.

به گزارش بنیان به نقل ازstem-cells-news،  محققین توانسته اند سلول های بنیادی خط زایایی(Germ line) را در تخمدان های موش بالغ شناسایی و جداسازی کنند که در شرایط in vitro تخمک ها و در شرایط in vivo تخم های مستعد لقاح را تولید می کنند. آن ها توانسته اند با استفاده از تکنیک FACS و پروتکلی مبتنی بر آن از بافت قشری تخمدان انسانی و موشی برای خالص سازی سلول های نادری که از نظر میتوزی فعال هستند استفاده کنند. این سلول ها دارای پروفایل بیان ژنی مشابه با سلول های زایای بدوی هستند. زمانی که وجود این سلول ها در شرایط آزمایشگاهی ثابت شد، این سلول ها می توانند برای چندین ماه تکثیر شوند و به طور خودبخود اووسیت های 30 تا 50 میکرومتری را تولید کنند که از نظر مورفولوژی، بیان ژن و وضعیت هاپلوئید بودن قابل تشخیص هستند. تزریق سلول های خط زایای انسانی که برای بیان GFP مهندسی شده اند به نمونه های قشر تخمدان انسانی منجر به تشکیل فولیکول هایی می شود که یک یا دو هفته بعد از زنوپیوند به موش های ماده دچار نقص ایمنی حاوی تخمک های GFP‌مثبت هستند. بنابراین، تخمدان زنانی که در سن تولید مثل قرار دارند مشابه با این موش های بالغ دارای سلول های زایای نادری هستند که از نظر میتوزی فعال هستند و می توانند در شرایط آزمایشگاهی و in vivo تولید اووسیت کنند.

واریکوسل (Varicocele) شبیه به وریدهای واریسی است با این تفاوت که به جای پاها در ناحیه بیضه دیده می‌شود به همین دلیل به آن واریس بیضه نیز میگویند. بیماری واریکوسل می‌تواند گاهی روی باروری مردان تأثیر منفی داشته باشد. در این مطلب اینفوسلامت شما را با علل، علائم و راه های درمان واریکوسل آشنا خواهد کرد.

پزشکان معتقدند که زنان نابارور می توانند ظرف 10 سال آینده مورد پیوند رحم های جدیدی قرار گیرند که از سلول های بنیادی خود آن ها تولید شده است.

به گزارش بنیان به نقل ازmedicalxpress، پروفسور مت برانستورم در سال 2014 اولین پیوند رحم را انجان داد و اجازه داد که زنی سوئدی صاحب نوزاد پسری سالم شود از آن زمان تاکنون وی 9 مورد پیوند مشابه داشته است که منجر به تولید 5 نزواد شده است. وی به تازگی در کنفرانسی که در دانشگاه برینگهام برگزار شد از زیست مهندسی و کاهش فاکتورهای خطرناک در این زمینه گفته است. در حال حاضر، زنانی که متحمل این پیوندها می شوند ناچار به استفاده از داروهای سرکوب کننده ایمنی قوی هستند که به آن ها کمک می کند رحم پیوندی را پس نزنند. وی می گوید اگر بتوانیم با استفاده از سلول های بنیادی خود فرد، رحم های جدیدی را تولید کنند دیگر نیازی به استفاده از داروهای سرکوب کننده ایمنی نیست و در نتیجه فرد با مشکلات کمتری مواجه خواهد بود. برانستورم می گوید که پیش از این توانسته است با استفاده از سلول های بنیادی تکه هایی از بافت رحمی را در رت ها تولید کنند و معتقد است که این روش ظرف 10 تا 15 سال آینده در مورد انسان نیز قابل کاربرد خواهد بود. پیوند رحم به زنانیی که از ناباروری فاکتور رحمی کامل(AUFI) رنج می برند کمک کند. در این عارضه زمانی رخ می دهد که به دلیل مشکلات یا عدم وجود رحم جنین قادر به لانه گزینی نباشد. این عارضه بیش از 12000 نفر را در بریتانیا درگیر کرده است.

محققین دانشگاه ایالتی مونتانا با تبدیل کردن سلول های پوستی یک مرد نابارور به پیش سازهای اسپرمی، توجه جهان را به خود معطوف کرده اند. این مطالعه می تواند امید به درمان ناباروری مردان را زنده نگه دارد.

به گزارش بنیان به نقل از stem-cells-news، این محققین سلول های پوست مردی که از یک اختلال ژنتیکی به نام آزواسپرمی رنج می برد را جداسازی کردند و سپس این سلول ها را به سلول های بنیادی پرتوان القایی(iPSCs) تبدیل کردند. آن ها این سلول های بنیادی را به بیضه موش ایمپلنت کردند و در آن جا این سلول ها به سلول های پیش ساز اسپرم تبدیل شدند. این اولین بار است که چنین فرایندی در آزمایشگاه و مدل های جانوری اتفاق می افتد. موفقیت سلول های بنیادی در ایجاد پیش سازهای اسپرمی در موش، راه جدیدی را برای مطالعه دلایل ناباروری مردان و یافتن درمان های احتمالی ارائه می دهد. این یافته ها می تواند افراد را امیدوار کند که روزی مردان نابارور بتوانند سلول های خودشان را به بیضه شان ایمپلنت کنند و از آن ها به عنوان درمانی برای ناباروری استفاده کنند.

محققین بریتانیایی توانسته اند سلول های بنیادی جنینی را به اسپرم تمایز دهند اما این کار با چالش ها و نگرانی هایی همراه است.

به گزارش بنیان به نقل ازstem-cells-news، سلول های بنیادی قابلیت تمایز به انواع سلول های تشکیل دهنده بدن را دارند و می توان از آن ها برای درمان بسیاری از اندام هایی که دچار نارسایی شده اند استفاده کرد. برای مثال در حالت بسیار خوش بینانه فردی که دچار حمله قلبی شده است می تواند قلب جدیدی داشته باشد و فردی که دچار نارسایی کلیوی شده است می تواند کلیه ای جدید داشته باشد. اما در هفته گذشته محققین بریتانیایی اعلام کردند که به یک موفقیت خارق العاده در مطالعات پزشکی دست یافته اند. آن ها سلول های بنیادی را از جنین گرفته و آن را تبدیل به اسپرم انسانی کرده اند.

این محققین می گویند که اسپرم های تولید شده دارای سر و دم بوده و قابلیت تحرک دارند. این اسپرم ها کیفیت لازم برای ایجاد یک زندگی جدید را دارند و می توانند انقلابی در درمان ناباروری ایجاد کنند. اما این کشف به نوبه خود یک مسئله پیچیده نیز به شمار می آید، زیرا با استفاده از این روش می توان اسپرم را از سلول های بنیادی خانم ها نیز تولید کرد و این بدین معنی است که خانم ها برای بچه دار شدن نیاز به وجود یک مرد ندارند. از طرفی با استفاده از این روش می توان از یک رده سلول های بنیادی تعداد زیادی بچه تولید کرد که دقیقا مشابه هستند. چه اتفاق خواهد افتاد؟ این می تواند خطرناک باشد یا خیر به پزشکی و ناباروری کمک کند؟ جواب این سوال نیاز به گذشت زمان دارد.