محققین بریتانیایی توانسته اند سلول های بنیادی جنینی را به اسپرم تمایز دهند اما این کار با چالش ها و نگرانی هایی همراه است.

به گزارش بنیان به نقل ازstem-cells-news، سلول های بنیادی قابلیت تمایز به انواع سلول های تشکیل دهنده بدن را دارند و می توان از آن ها برای درمان بسیاری از اندام هایی که دچار نارسایی شده اند استفاده کرد. برای مثال در حالت بسیار خوش بینانه فردی که دچار حمله قلبی شده است می تواند قلب جدیدی داشته باشد و فردی که دچار نارسایی کلیوی شده است می تواند کلیه ای جدید داشته باشد. اما در هفته گذشته محققین بریتانیایی اعلام کردند که به یک موفقیت خارق العاده در مطالعات پزشکی دست یافته اند. آن ها سلول های بنیادی را از جنین گرفته و آن را تبدیل به اسپرم انسانی کرده اند.

این محققین می گویند که اسپرم های تولید شده دارای سر و دم بوده و قابلیت تحرک دارند. این اسپرم ها کیفیت لازم برای ایجاد یک زندگی جدید را دارند و می توانند انقلابی در درمان ناباروری ایجاد کنند. اما این کشف به نوبه خود یک مسئله پیچیده نیز به شمار می آید، زیرا با استفاده از این روش می توان اسپرم را از سلول های بنیادی خانم ها نیز تولید کرد و این بدین معنی است که خانم ها برای بچه دار شدن نیاز به وجود یک مرد ندارند. از طرفی با استفاده از این روش می توان از یک رده سلول های بنیادی تعداد زیادی بچه تولید کرد که دقیقا مشابه هستند. چه اتفاق خواهد افتاد؟ این می تواند خطرناک باشد یا خیر به پزشکی و ناباروری کمک کند؟ جواب این سوال نیاز به گذشت زمان دارد.

خانواده های نابارور و آن هایی که بدلیل ژنتیکی با بیماری های ناتوانی میتوکندری مواجه هستند ممکن است روزی از موفقیت جدید دانشمندان OHSU و موسسه مطالعات زیست شناسی سالک بهره مند شوند.

به گزارش بنیان به نقل از medicalxpress، در این مطالعه که در مجله  Cell Stem Cell منتشر شد، محققان کشف کردند امکان بازسازی تخمک های انسان (آغاز کننده سلولی جنین) با استفاده از مواد ژنتیکی که به طور معمول هدر می رود وجود دارد.

این DNA از سلول های کوچک به نام اجسام قطبی آمده که تخم را شکل داده  و حاوی مواد ژنتیکی مشابه هسته ی تخمک زن است. تا به حال، هرگز نشان داده نشده است که اجسام قطبی به طور بالقوه جهت تولید تخمک دارای عملکرد انسانی برای درمان های باروری مفید است. در این مطالعه، دانشمندان با موفقیت جسم قطبی از تخمک در حال توسعه یک زن را به سیتوپلاسم یک تخمک اهدا کننده فاقد هسته انتقال دادند.

هر چند این روش تا رسیدن به آزمایش های بالینی می تواند سال ها طول بکشد، این پیشرفت در نهایت می تواند برای زنان با سن بالا حائز اهمیت باشد. اخیراً یک بررسی نشان داده که در ایالات متحده، متوسط ​​سن مادرانی که برای اولین بار مادر می شوند از 21.4 سال در سال 1970 به 25 سال در سال 2006 افزایش یافته است.

دکتر Shoukhrat Mitalipov نویسنده ارشد و مدیر مرکز OHSU گفت: ما می دانیم که باروری در زنان مسن تر کاهش می یابد. این یک راه بالقوه برای دو برابر کردن تعداد تخمکهایی است که ما قادریم از یک جلسه از لقاح آزمایشگاهی دریافت کنیم. محققان با نجات اجسام قطبی که در طول توسعه تخمک ناپدید می شوند و از طریق انتقال هسته قادر به تشکیل تخمک های اضافی هستند که از لحاظ ژنتیک مرتبط به مادر می باشد. این تخمک هنگامی که با اسپرم بارور شد به رویان های زنده تبدیل می شوند.

 این روش همچنین ممکن است فرصتی برای کمک به زنانی باشد که در میتوکندری (موتورخانه کوچک داخل هر سلول از بدن) آن ها جهش رخ داده است. جهش در میتوکندری می تواند به فرم های ناتوان کننده اشکال بیماری در کودکان منجر شود.

Mitalipov گفت: "این روش جدید شانس خانواده ها برای داشتن یک کودک از طریق لقاح آزمایشگاهی بدون نیاز به جهش های ژنتیکی را افزایش می دهد.

زوج هایی که در آن ها مرد دارای سطوح بالایی از پاراستامول در ادرارش باشد در مقایسه با آن هایی که مقادیر کمی از این ماده در ادرارشان دارند، مدت زمان بیشتری طول می کشد تا باردار شوند.

به گزارش بنیان به نقل از medicalxpress، پاراستامول که آن را بیشتر تحت عنوان استامینوفن می شناسند، دارویی است که بدون نیاز به نسخه در دسترس افراد است و به طور وسیع برای تسکین درد یا کاهش تب از آن استفاده می شود. هم چنین این ماده یکی از ترکیباتی است که طی روند تجزیه آنیلین در بدن سنتز می شود. آنیلین را در ساختار برخی حشره کش ها و مواد رنگ کننده مواد غذایی و مواد آرایشی می توان مشاهده کرد. در مطالعه ای که اخیر بوسیله محققین انستیتو سلامت ملی(NIH) صورت گرفته است، محققین بیان کرده اند که سطوح بالای ماده پاراستامول در ادرار برخی مردان خاص ناشی از مصرف داروها نیست و این ماده بیشتر ناشی از عوامل محیطی است که فرد در معرض آن قرار دارد. در واقع این مطالعه نشان داده است که چگونه شیوه زندگی و در معرض مواد شیمیایی محیطی قرار گرفتن روی باروری اثر می گذارد. محققین اطلاعات مربوط به 501 زوج در چندین نقطه مختلف تگزاس و میشیگان آمریکا را مورد آنالیز قرار دادند. زنان مورد مطالعه 18 تا 44 سال سن داشتند و همه مردان این مطالعه نیز بالای 18 سال بودند. از همه آن ها نمونه های ادرار گرفته شد و غلظت پاراستامول در آن ها مورد ارزیابی قرار گرفت. غلظت پاراستامول در زنان به طور میانگین 26.6ng/mL بود و در مردان این میزان 13.2 ng/mL بود. اما این مطالعه نشان داد که سطوح بالای پاراستامول برای زنان روی باروری آن ها اثری ندارد اما در مورد مردانی که سطوح بالایی از این ماده را داشتند(بیش از 73.3 ng/mL)، شانس باروری زوجین تا 35 درصد کاهش یافته بود. محققین می گویند که برای رسیدن به قطعیت در مورد این یافته ها نیاز به انجام مطالعه ای وسیع تر است اما با این حال به نظر می رسد این ماده می تواند نقش موثری در باروری یا ناباروری داشته باشد هرچند باید تاثیر این ماده را از نظر منشا، مدت زمان در معرض بودن زوجین و ... نیز بررسی کرد.

محققین از ماشین حساب جدیدی خبر داده اند که می تواند شانس هر کدام از زوجین برای بچه دار شدن را قبل و بعد از IVF‌پیش بینی کند.

به گزارش بنیان به نقل ازmedicalxpress، این ماشین حساب آنلاین با توجه به ویژگی های خاص هر کدام از زوجین و اطلاعات درمانی موجود می تواند شانس کلی هر کدام از زوجین را تا شش IVF یا سیکل های ICSI(تزریق درون سیتوپلاسمی اسپرم) پیش بینی می کند. به گفته محققین دانشگاه ابردین، پزشکان می توانند در مشاوره ای که مراجعین و زوجین می دهند از این ماشین حساب استفاده کرده و شانس زوجین را طی یک دوره کامل IVF محاسبه کرده و به آن ها اطلاع رسانی کنند. این ابزار آن لاین بر مبنای داده های گرفته شده از سازمان باروری و جنین شانسی انسانی(HFEA) طراحی شده است که اطلاعات در مورد همه درمان های باروری قانونی در بریتانیا را جمع آوری کرده است. این داده ها، آنالیزهای مربوط به 113873 خانم است که با استفاده از تخمک های خودشان و اسپرم همسرهایشان در 184269 سیکل کامل بین سال های 1999-2008 فرایند IVF‌را شروع کرده اند. نتایج نشان داده است که در درمان های مستقل، شانس هر یک از زوجین در داشتن فرزند بعد از سن 30 سالگی کاهش می یابد و با افزایش دوره ناباروری کاهش می یابد. بعد از انتقال جنین تازه در اولین چرخه، در کنار سن زن، افزایش تعداد تخمک های جمع شده(حداکثر 13 عدد)، حفاظت انجمادی جنین و مرحله انتقال جنین بهترین پیش بینی کننده های داشتن فرزند هستند. برای مثال، قبل از درمان، یک زن 30 ساله با دو سال ناباروری بی دلیل، 46 درصد شانس بچه دار شدن طی اولین چرخه کامل IVF دارد که این شانس طی یک سه دوره کامل به 79 درصد می رسد. این اولین مدلی است که برآوردهای کلی را بر مبنای چرخه های کامل و متعدد IVF‌ارائه می دهد و از این جهت مهم است که اولین تلاش ممکن است همیشه موفقیت آمیز نباشد و افزایش جنین های فریز شده  مورد استفاده نیز مبین این است که بسیاری از زنان نیاز به بیش از یک دوره IVF دارند. پزشکان می توانند از این محاسبه ها برای پیش بینی شانس زوجین قبل از اقدام به انجام IVF‌استفاده کنند.

ژن های Rhox روی کروموزومx قرار دارند و تصور می شود که ناباروری مردان به دلیل ژن ها موتاسیون یافته روی کروموزومX باشد، زیرا مردان تنها یک نسخه از این کروموزوم را دارند و هر گونه مشکل در ژن های وابسته به X می تواند منجر به ناباروری در آن ها شود.

به گزارش بنیان به نقل ازmedicalxpress، محققین می گویند که ژن های Rhox ممکن است در تشکیل تومورهای بیضه ای که از سلول های زایا بوجود می آیند و قادر به تبدیل شدن به سلول های بنیادی اسپرماتوگونیایی نیستند نقش داشته باشند. چنین سلول هایی در مرحله پیش اسپرماتوگونی متوقف می شوند. هم چنین به نظر می رسد که ژن های Rhox برای استفاده در رویکردهای طب بازساختی برای احیای باروری از طریق درمان با سلول های بنیادی اسپرماتوگونیایی نیز مفید باشند. محققین ژن های RHOX مربوط به 250 مرد را که اسپرم اندکی داشتند توالی یابی کردند و دو موتاسیون در یک ژن به نام RHOXF1 و چهار موتاسیون در دو ژن RHOXF2 و RHOXF2B را شناسایی کردند. در مردان دارای غلظت و تعداد اسپرم طبیعی تنها یک موتاسیون شناسایی شد. به نظر می رسد یکی از موتاسیون های مرتبط با تعداد اسپرم اندک، به طور معناداری توانایی فاکتور رونویسی RHOXF2/2B برای تنظیم ژن های هدفش را مختل می کند. مدل سازی مولکولی پیشنهاد می کند که این موتاسیون ساختار سه بعدی را تغییر می دهد. سلول های بنیادی اسپرماتوگونیایی به مردان اجازه می دهند که تا سن 70 سالگی توانایی تولید اسپرم را داشته باشند. یافته های این مطالعه نشان می دهد که Rhox10 برای سلول های بنیادی اسپرماتوگونیایی حیاتی است و موتاسیون در این ژن موجود به ناباروری در مردان شود.

به گزارش سرویس علمی ایسنا، محققان دریافتند جهش‌هایی در نوعی ژن موجود در کروموزوم X به نام TEX11 مسؤول تعداد زیادی از ناباروری‌های مردان است. دانشمندان دانشگاه پنسیلوانیا نوعی ژن عامل تعدادی از موارد ناباروری در مردان را کشف کرده‌اند.

به گزارش سرویس علمی ایسنا، محققان دریافتند جهش‌هایی در نوعی ژن موجود در کروموزوم X به نام TEX11 مسؤول تعداد زیادی از ناباروری‌های مردان است. دانشمندان با مطالعه 275 مرد، سه جهش را در ژن TEX11 یافتند که به نظر می‌رسید عامل ناباروری آن‌ها باشد و منجر به یک درصد موارد آزواسپرمی می‌شود. آزواسپرمی، اختلالی است که در آن تعداد اسپرم‌های مرد در مایع منی صفر می‌شود.

مردان دارای این اختلال دارای میل و عملکرد جنسی طبیعی هستند و فقط مشکل باروری دارند. یک درصد مردان آزواسپرمی دارند که این اختلال علت ۲۰ درصد از ناباروری‌ها در مردان است. نتایج این تحقیق دارای مضامین مهمی برای علم مشاوره ژنتیک ناباروری خواهد بود.

جزئیات این تحقیق در مجله EMBO Molecular Medicine ارائه شده است.

دلایل دخیل در ناباروری مردان در 30 درصد موارد ناشناخته است. در مطالعه ای جدید محققین دانشگاه کالیفرنیا نشان داده اند که خانواده از فاکتورهای رونویسی هموباکس تولید مثلی(RHOX) منجر به تکوین سلول های بنیادی در بیضه موش ها می شوند و موتاسیون در ژن RHOX را با ناباروری در مردان مرتبط دانسته اند.

به گزارش بنیان به نقل ازmedicalxpress، اسپرم از سلول هایی بوجود می آید که متحمل مراحل متعددی از تکوین می شوند. فاکتورهای رونویسی شناخته شده اند که اغلب این مراحل را هدایت می کنند. اما تا قبل از این مطالعه در دانشگاه کالیفرنیا، هیچ فاکتور رونویسی که تشکیل سلول های بنیادی موسوم به سلول های بنیادی اسپرماتوگونیایی را در بیضه ها هدایت کند شناخته نشده بود.

در این مطالعه، ویلکینسون و همکارانش تمام کلاستر 33 ژن Rhox در موش را برداشتند و با شگفتی تمام مشاهده کردند که قابل توجه ترین نقص در این موش ها نقص مربوط به سلول های بنیادی اسپرماتوگونیایی بود. وقتی آن ها یکی از این ژن های Rhox به نام Rhox10 را برداشتند، مشاهده کردند که نقصی مشابه با زمان حذف تمام مجموعه اتفاق افتاد. ویلکینسون و همکارانش دریافتند که مشکلی در مورد سلول های بنیادی اسپرماتوگونیایی در موش فاقد Rhox10 اتفاق نیافتاد و تنها تعداد آن ها کم بود. مطالعات بیشتر نشان داد که آن چه در این میان اتفاق می افتد این است که اغلب سلول های مراحل اولیه تر یعنی پرواسپرماتوگونیا(pro-spermatogonia) به سلول های بنیادی اسپرماتوگونیایی تخصص نمی یابند. در نتیجه بیضه موش های ناقص برای Rhox10 بزرگ نشده و در نتیجه تعداد اسپرم های آن ها نیز با افزایش سن آن ها افزایش نمی یابد. به نظر می رسد که Rhox10 حیاتی ترین ژن در کلاستر Rhox است که نقش مهمی را تشکیل سلول های بنیادی اسپرماتوگونیایی بازی می کند.

محققین براین باورند که می توانند تخمک های جدیدی را در زنان نابارور ایجاد کنند، حتی اگر تخمدان های این زنان آسیب دیده باشد و یا این که آن ها سن بارداری را پشت سر گذاشته باشند. به نقل ازstem-cells-news، تکنیکی که در این مطالعه مورد استفاده قرار گرفت است شامل پیوند سلول های بنیادی به تخمدان ها بوده است و می تواند در یک مورد از هر ده خانمی که نابارور هستند و یا می خواهند در سال های بعدی باردار شوند مورد استفاده قرار گیرد.

تاکنون تصور می شده است که زنان با منبع محدودی از فولیکول های تولید کننده تخمک به دنبا می آیند(حدود دو میلیون) و بیش از این مقدار نمی توانند تولید کنند. در زمان بلوغ این تعداد به حدود 400000 می رسد و در زمان یائسگی تنها تعداد بسیار بسیار اندکی از این تخمک ها باقی می مانند. چند سال قبل بود که محققین آمریکایی نشان دادند که می توان سلول های بنیادی را از تخمدان زنان بالغ بدست آورد و آن ها را به سلول های تخمک بالغ تمایز داد. در مطالعات بعدی محققین شواهدی را ارائه کردند که تخمدان ها توانایی شان در تولید تخمک های جدید را تا مدتی بعد از تولد نیز حفظ می کنند. تخمک های مشتق از سلول های بنیادی از نظر تئوری می توانند برای به تاخیر انداختن یائسگی طبیعی استفاده شوند و موجب امیدواری زنان نابارور شوند. اما در مطالعه ای جدید در دانشگاه شانگهای چین، محققین شمار اندکی از سلول های بنیادی خط زایا(FGSCs) را از تخمدان موش های بالغ جداسازی کردند و این سلول ها را شرایط آزمایشگاهی با پروتئین فلورسنس سبز مشتق از ژله ماهی نشان دار کردند. بعد از پیوند این سلول ها به موش های نابارور، اینن سلول های بنیادی به اووسیت های بالغ یا تخمک های با قابلیت باروری تبدیل شدند. در نهایت این موش ها توانستند نوزادانی را بوجود بیاورند که ناقل ژن پروتئین فلورسنس بودند. این محققین براین باورند که این سیستم می تواند در مورد انسان نیز صادق باشد و از سلول  های بنیادی خط زایای زنان در این زمینه استفاده شود.این سلول ها می توانند برای افزایش طول عمر تولید مثلی زنان استفاده شوند.

محققین دانشگاه ویرجینیا با شناسایی نقش یک ژن خاص در تشکیل فلاژله آی اسپرم، اطلاعات جدیدی را برای کمک به درمان ناباروری مردان ارائه کرده اند.

به گزارش بنیان به نقل ازmedicalxpress، در انسان، ناباروری مردان دلیل 40 تا 50 درصد ناباروری است و تقریبا 7 درصد مردان را تحت تاثیر قرار می دهد. در انسان دو نوع مژه یا سلیا وجود دارد: مژه های اولیه و مژه های متحرک. مژه های موجود در اسپرم از نوع متحرک می باشند. انتقال درون فلاژله آیی که آن را تحت عنوان IFT‌نیز می شناسند برای تکوین مژه ها حیاتی است و نقص در این مژه ها منجر به اختلالات تکوینی می شود.

 محققین نقش پروتئین انتقالی درون فلاژله آیی IFT20، را در تکوین سلول های زایای مردان مورد بررسی قرار دهند و دریافتند که این ژن نقش مهمی در تشکیل فلاژله آ  و در نتیجه باروری مردان دارد. بدون فلاژله آ، اسپرم قادر به شنا کردن نیست. در این مطالعه آن ها نشان داده اند که IFT20 برای باروری مردان و اسپرماتوژنز(فرایند تولید اسپرم) در موش ضروری است و عملکرد  اصلی آنن  نیز انتقال محموله پروتئینی برای تشکیل فلاژله آی اسپرم است.

محققین آمریکایی اولین نوزاد را با استفاده از تکنیک بحث برانگیز و جدیدی که از DNA سه والد برای تولید جنین استفاده می کند، تولید کرده اند.

به گزارش  ازmedicalxpress، این نوزاد پسر پنج ماه پیش از والدین اردنی و در مکزیک به دنیا آمده است و شرایط کنونی وی طبیعی است. مادر این نوزاد حامل ژن مربوط به سندرم Leigh(یک اختلال کشنده سیستم عصبی) بود و دو فرزند قبلی وی نیز به دلیل همین عارضه مرده بودند و چهار بار نیز دچار سقط جنین شده بود!!!!. به همین منظور این زن و شوهرش که هویت آن ها فاش نشده است تصمیم گرفتند که به کمک مرکز باروری نیویورک، فرزندی را به دنیا بیاورند که از نظر ژنتیکی به آن ها شبیه باشد اما ناقل این بیماری وراثتی نیز نباشد. از آن جایی که این تکنیک هنوز در آمریکا مورد تصویب و تایید قرار نگرفته است، دکتر ژانگ از اعضای این مرکز تصمیم گرفت این فرایند را در مکزیکو انجام دهد که به نوعی شهری بی قانون حساب می شود و مشمول محدودیت های قانونی نیست. یک روش برای این کار که مورد تایید بریتانیا است، انتقل پیش هسته نام دارد که به دلیل این که نیازمند تخریب دو جنین بود مورد قبول این زوج قرار نگرفت. از آن جایی که مادر ژن مربوط به این بیماری را در میتوکندری اش حمل می کرد و DNA‌میتوکندری مادری است که به نوزاد می رسد، محققین تصمیم گرفتند از DNA هسته ای مادر به همراه میتوکندری های یک تخمک اهدایی و طی فرایندی به نام انتقال هسته دوکی استفاده کنند. آن ها هسته تخمک مادر را برداشته و آن را به تخمک اهدایی که هسته اش برداشته شده بود منتقل کردند. نتیجه تولید تخمکی با DNA هسته ای مادر و DNA‌میتوکندریایی مربوط به یک اهدا کننده بود که با اسپرم پدر بارور شد. این جنین به رحم مادر منتقل شد و اینک پنج ماه بعد از تولد این نوزاد پسر، هیچ گونه مشکلی برای وی از نظر سلامتی مشاهده نشده است. محققین امیدوارند که این تکنیک کمک باروری با رعایت نکات اخلاقی و قانونی بزودی برای زوج هایی که از مشکلات مشابه رنج می برند مورد تایید قرار گیرد.