بر طبق تعریف سازمان بهداشت جهانی، ناباروری نوعی از بیماری تلقی شده و حقوق فرد بیمار به فرد ناباروری تعلق می گیرد. از این رو فردی که برای درمان ناباروری به مرکز درمانی مراجعه می کند با کسی که برای عمل زیبایی یا یک تغییر خود خواسته در بدن به مراکز درمانی مراجعه کرده متفاوت است و برای درمان خود مراجعه نموده است.

متاسفانه از ابتدای گسترس روش های درمان ناباروی و بویژه روش هایی مانند IVF شرکت های بیمه از ارائه خدمات بیمه ای برای این روش درمانی پر هزینه سر باز زده و افراد تحت درمان بیشتر نیاز های دارویی و درمانی خود را بدون حمایت بیمه ای تهیه می کنند.

در سالهای اخیر صحبت های تریبونی زیادی در مورد لزوم حمایت و نحوه حمایت بیمه ها از روش های درمانی ناباروری شده است و برخی مراکز دولتی بخش هایی از خدمات درمانی را با استفاده از بیمه ها ارائه کرده اند اما همچنان به ناباروری مشابه سایر بیماری ها نگاه نشده و صرفا یک نیاز فانتزی قلمداد می شود.

خوشبختانه بیمه های تکمیلی در پوشش این نوع از درمان بهتر از بیمه های همگانی عمل کرده اند و بسیاری از بیمه های تکمیلی امروزه خدمات درمانی ناباروری را تحت پوشش خود قرار میدهند.  اما با توجه به نیاز مبرم کشور به تولید مثل و اهمیت بالای حضور فرزند در حفظ بنیان خانواده ها و ایجاد نشاط در خانواده و جامعه انتظار است زاویه دید مراجع تصمیم گیرنده به روش های درمان ناباروری تغییر یافته و درمان ناباروری را یک نیاز مبرم در جامعه تلقی کنند.