عدم تخمک گذاري تقریبا عامل  %40 نازایی زنان می باشد که بسیاري از این زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک می باشند. سندرم تخمدان پلی کیستیک یکی از شایعترین مشکلات آندوکرینی در زنان سنین باروري میباشد که در  %4-12 موارد اتفاق میافتد،

  که با قاعدگی هاي نامنظم به دنبال دوره هایی از قاعدگی هاي طبیعی، هیپرآندروژنیسم با درجات مختلفی از هیرسوتیسم، ریزش مو و ... . تخمدانهاي پلی کیستیک در سونوگرافی مشخص میشود. از درمان هاي رایج و خط اول درمان در بیماران با تخمدان پلی کیستیک و عدم تخمک گذاري استفاده از کلومیفن سیترات میباشد که حدود 75 تا  %80 بیماران به این درمان پاسخ میدهند. اگرچه کلومیفن سیترات در القاي تخمک گذاري بسیار موفقیت آمیز است، اما بین تخمک گذاري و میزان بارداري اختلاف وجود دارد که تا حدودي به دلیل اثرات آنتی استروژنیک محیطی کلومیفن سیترات در سطح آندومتر و مخاط گردن رحم، ترشح زیاد LH و یا به دلیل اثرات منفی کلومیفن سیترات بر روي اووسیت و یا سلولهاي گرانولوزا می باشد که نیمه عمر به نسبت طولانی کلومیفن میتواند توجیه کننده این اثرات منفی کلومیفن باشد. بنابراین شروع دیر درمان با کلومیفن در سیکل می تواند موجب حساسیت بیشتر دوره پیش از لانه گزینی گردد. تعدادي از مطالعات نشان میدهد میزان حاملگی وقتی کلومیفن سیترات در روز اول سیکل شروع شود نسبت به اینکه روز پنج سیکل شروع شود بیشتر است و مطالعاتی شروع کلومیفن را پیش از شروع سیکل جدید پیشنهاد داده اند و با توجه به اینکه که بیشتر بیماران سندرم تخمدان پلی کیستیک، قاعدگی هاي نامنظم دارند، در این روش میتوان در همان اولین ویزیت درمان را شروع کرد و به این وسیله از دفعات ویزیت و سونو و در نتیجه هزینه ها کاست.